اسیر خاک - رویایی دارم

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

و مرا در تیره ترین شبها و در ازدحام تنهایی خویش نیز رویایی در سر است...

رویای بزرگ...

رویای شیرین ازادی و برابری ...

دیگر کلمات هم قادر به بیان تنگی و تاریکی این قفس نیستند و من نیز عاجز از تحمل این همه درد نه در خواب و رویا که در واقعیت تلخ زندگی لحظه به لحظه انتظار طلوع خورشید ازادی را میکشم...

رویایم مرا زنده نگه خواهد داشت و میدانم اگر من نیز شاهد پیروزی و ازادی نباشم ذره ذره اجزای تنم شاهد سرنگونی دیو استبداد خواهد بود...

اری در درد اورترین لحظه ها نیز زندگی را در امیدها و ارزوهایم دنبال میکنم.

پی نوشت ۱: کاش نسل گلسرخی ها منقرض نشده بود!!و ای کاش در این روزگار جهل شعور جرم محسوب نمی شد!!

پی نوشت ۲:من همدست توده ام،تا آن دم که توطئه می کند گسستن زنجیر را ،تا آن دم که زیر لب می خندد،دلش غنج می زند،و به ریش جادوگر آب دهن پرتاب می کند.اما برادری ندارم،هیچگاه برادری از آن دست نداشته ام
که بگوید « آری »:
ناکسی که به طاعون آری بگوید و
نان آلوده اش را بپذیرد....

پی نوشت ۳:

بگذار
آفتاب من
پيرهن ام باشد
و آسمان من
آن کهنه کرباس بی رنگ.

بگذار
بر زمين خود بايستم
بر خاکی از براده ی الماس و رعشه ی درد.

بگذار سرزمين ام را
زير پای خود احساس کنم
و صدای رويش خود را بشنوم

+نوشته شده در یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت1 قبل از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

باش نادان تا به بزم گلرخان جایت دهد
از بهشتت میکند بیرون اگر ادم شوی

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان