اسیر خاک - چند کلمه حرف ناحساب

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

ایران واقعا سرزمین تضادهای بزرگه.هیچکس نمیتونه پیش بینی کنه که مردم چه تصمیمی میگرن!در مورد این انتخابات هم قصه همینه!! انگار تب انتخابات داره بد جوری فراگیر میشه( فارغ از اینکه چه کسی میخواد سوارمون بشه،به یقین پیروز اصلی این انتخابات قدرت مطلقه حاکم هست که خوب داره با این ترفند واسه خودش مشروعیت جمع میکنه) و من هم وظیفه و تکلیف انقلابی و اسلامی و شرعی خود دانستم این وسط بعنوان شهروند درجه چهارم چند کلمه حرف ناحساب بزنم.

تو سیستمی که ریس جمهور فقط ریس قوه مجریه هست و تنها بیست درصد از اختیارات کشور رو داره(بقیش رو بخشیدن به اقا) دنبال معجزه نباشید...

شاید خیلی فرقی نداشته باشه چه کسی جمهور بشه.

میر محسن کروبی نژاد...

وقتی حرف اول و اخر رو تو این دهات اقای ولایت فقیه دیکته میکنه چه فرقی داره تدارکاتچیش کی باشه؟؟؟

بدبختی اینجاست که ملتی با این هویت و تمدن گرانسنگ ! کارش به جایی رسیده که باید ارزوهاشو در شعارهای چهار نفر کاندیدای امتحان پس داده جستجو کنه!!! دنبال سراب باشه و خودش رو با این توجیه کنه که در انتخاب بد و بدتر باید بد روانه کاخ ریاست جمهوری بشه....!

ما نیاز به اصلاح ساختار حکومت داریم و تنها راه حل ما ایجاد مرجعی هست در حکومت که بتونه قدرت رو کنترل کنه و جوابگو باشه.عوض شدنه مهره ها خیلی تفاوتی نداره .و دیگر هیچ....

ما بسی کوشیده ایم

که چکش خود را

بر ناقوس ها و به دیگچه ها فرود آریم،

بر خروس قندی بچه ها

و بر جمجمه ی پوک سیاستمداری

که لباس رسمی بر تن آراسته ،

ما بسی کوشیده ایم

که از دهلیز بی روزن خویش

دریچه ای به دنیا بگشاییم.

ما آبستن امید فراوان بوده ایم،

دریغا که به روزگار ما

کودکان

مرده به دنیا می آیند!

اگر دیگر پای رفتن مان نیست،

باری

قلعه بانان

این حجت با ما تمام کرده اند

که اگر می خواهیم در این سرزمین اقامت گزینیم

می باید با ابلیس قراری ببندیم.

پی نوشت:با نهایت تالم و تاثر به اطلاع میرساند یک عدد رای اکبند از طریق مناقصه بفروش میرسد.از متقاضیان خواهشمند است برای اطلاعات بیشتر به روزنامه های کثیف الانتشار مراجعه فرمایند.ضمنا هزینه اگهی به عهده برنده مناقصه می باشد.(به سیب زمینی نمیفروشیم)

+نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت10 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان