اسیر خاک

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

جوامع انساني معمولا انباشته از كساني است كه در بي‌خبري دوران كودكي باقي مي‌مانند و به جاي آن كه ببالند و جدي‌تر به پيرامون خود نگاه كنند توهمات كودكانه‌شان را تا آخرين لحظات عمر به دوش مي‌كشند. كودكي داغ ننگ نيست، دوران داغ بردگي ابدي خوردن از دست پدران و مادراني است كه خود كودكان سالمندتري بيش نيستند. جمهور مردم به جاي آن كه "بشوند" متاسفانه فقط به "بودن" اكتفا مي‌كنند. اين است كه در طول قرن‌هاي متمادي هر روز همان روز پيش است و هر سال همان سال قبل و هر قرن همان قرني كه برنياكانمان گذشته. ما به دنيا نمي‌آئيم، فقط به سادگي كپيه مي‌شويم . زمان در چنگ ما نيست، ما اسير زندان گذشته‌هائيم. هزاره‌ها و هزاره‌ها... پاكي و بي‌گناهي دوران كودكي آري، ترس و اطاعت محض كودكانه نه!
ما هركدام به تنهائي كودكي هستيم گم كرده مادر و سرگردان دركوچه‌هاي ظلمات. در لايه‌هائي از اجتماع كه هنوز انسان‌ها به غرايز تلطيف شده دست پيدا نكرده‌اند جمله‌ی "دوستت مي‌دارم" در اكثر موارد رشوه‌ئي است كه براي گريز از تنهائي پرداخت مي‌شود و يكي از دلايلي كه عشق را به "تصاحب" تبديل مي‌كند به احتمال زياد همين وحشت از تنهائي است. گفته‌اند "انسان حيواني اجتماعي است". پس انسان ناگزير از دوست داشتن ديگران است.
اما "آن تنهائي" مقوله‌ی ديگري است. شعر در نفس خود فريادي است از اعماق تنهائي، چرا كه جهان شاعر جهاني فردي است. پيله‌ی تنگي است كه تنها يك پروانه در آن مي‌گنجد با اين تفاوت كه كرم ابريشم پيله را خود به گرد خويش مي‌تند اما شاعر در پيله به خود مي‌آيد و فريادش حكايت آواز غم‌انگيز تلاش جانكاهي است كه براي رهائي از پيله مي‌كند.

برگرفته ازسایت رسمی احمد شاملو

پ.ن ۱:دوستت دارم هرگز برای من رشوه ئی برای گریز از تنهایی نبوده،که جنس دوست داشتنم هیچگاه احتیاجی به غرامت ندارد

پ.ن.۲:سكوت آب‏مى‏تواند
خشكى باشد و فرياد عطش؛
سكوت گندم‏مى‏تواند
گرسنگى باشد و غريو پيروزمندانه قحط؛
همچنان‏كه سكوت آفتاب‏ظلمات است
اما سكوت آدمى فقدان جهان و خداست:
غريو را
تصوير كن!

پ ن.۳:سکوت!!! عجب فریاد رسایی است،انجا که حنجره ای برای فریاد نمی ماند...

پ ن.۴:حكومت، حكومت است: چه حكومت زور باشد چه حكومت زر باشد چه حكومت اهل خرد. و بايد قبول كرد كه نا چار حياتى‏ترين هدف هر حكومتى اين است كه قدرت و حاكميتش را حفظ كند. اگر اين را نپذيريم معلوم مى‏شود كلمه «حكومت» را درست معنى نكرده‏ايم. حاكميت شعور هم مشمول همين قاعده است و افلاتون هم از حكومت دم مى‏زند و حسابش هم كاملاً روشن است. شاعران رابه كابينه‏اش راه نمى‏دهد چون هدف شعر تغيير بنيادى جهان است و درست به همين علت هر حكومتى به خودش حق مى‏دهد شاعر را عنصرى ناباب و خطرناك تلقى كند...!!؟

پ ن ۵:گاهي براي نبودن
جايي براي نماندن
ندايي براي نخواندن
دستي براي نگرفتن
اگر سراغ داشتيد
بي صبرانه مشتاقم
براي نداشتن

خواهی نشوی همرنگ رسوای جماعت شو.

+نوشته شده در جمعه چهارم اردیبهشت 1388ساعت2 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

باش نادان تا به بزم گلرخان جایت دهد
از بهشتت میکند بیرون اگر ادم شوی

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان