اسیر خاک

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

من آن مفهوم مجــّرد را جسته ام.

پاي در پاي آفتابي بي مصرف
كه پيمانه مي كنم
با پيمانه روزهاي خويش كه به چوبين كاسه ي جذاميان ماننده است.
من آن مفهوم مجــّرد را مي جويم.

افسانه هاي سرگردانيت
اي قلب در به در!
به پايان خويش نزديك ميشود.

بيهوده مرگ
به تهديد
چشم مي دراند.
ما به حقيقت ساعت ها
شهادت نداده ايم
جز به گونه اين رنجها
كه از عشق هاي رنگين آدميان
به نصيب برده ايم
چونان خاطره ئي هر يك
در ميان نهاده
از نيش خنجري
با درختي.

با اين همه از ياد مبر
كه ما
من وتو
انسان را
رعايت كرده ايم.

درباران وبه شب
به زير دو گوش ما
در فاصله ئي كوتاه از بسترهاي عفاف ما
روسبيان
به اعلام حضور خويش
آهنگ هاي قديمي را
با سوت
ميزنند.
( در برابر كدامين حادثه
آيا
انسان را
ديده اي
با عرق شرم
بر جبينش؟ )

آنگاه كه خوشتراش ترين تن ها را به سكه سيمي
توان خريد،
مرا
دريغا دريغ
هنگامي كه به كيمياي عشق
احساس نياز
مي افتد
همه آن دم است .
همه آن دم است .

قلبم را در مجريِ كهنه ئي
پنهان مي كنم
در اتاقي كه دريچه ئيش
نيست.
از مهتابي
به كوچه تاريك
خم مي شوم
وبه جاي همه نوميدان
ميگريم.

« آه
من
حرام شده ام ! »

با اين همه اي قلب در به در!
از ياد مبر
كه ما
من وتو
عشق را رعايت كرده ايم،
كه ما
من و تو
انسان را
رعايت كرده ايم،

خود اگر شاهكار خدابود
يا نبود .

پ ن ۱.بی شک باید سپاسگذار این موهبت(شاملو) باشم،که همه حرفهایم را کلمه به کلمه و جمله به جمله برایم سپید کرده است.

پ ن ۲.کاش کسی بود و به من میگفت وقتی اقتصاد یه جنگل خوابید چیکار باید کرد؟و چقدر سر یه ملت باید خواری و ننگ و بدبختی بیاد تا بیدار بشه؟چقدر ؟ایا بیدار شدن مثل یه کابوسه؟

پ ن ۳.چنین ام من !
زندانی دیوارهای خوش آهنگ الفاظ ِ بی زبان
تصویرم را در قاب اش محبوس کرده ام
و نام ام را در شعرم
و پای ام را در زنجیر نگارم
و فردای ام را در خویشتن اینده گانم
و دلم را در چنگ شما ...

پ ن ۴.گاهی نمیدانم پست هایم را مینویسم برای پی نوشت هایش؟یا پی نوشت ها را می نویسم برای پست هایم؟

چشمي نيست
أغوشي
حتی لبانی که نوازشم کنند
این از عمومیت مرگ نیست
شاید از فراوانی زندگیست
آدمیانی که از همه چیز بیشتر
به خود شیفته اند
تنها میان تفاوتی کوچک و من
تنهایی را بر می گزینند
و من
این من سرگردان را
به دوش می کشم
باید بیشتر فکر کنم
شاید تحمل دیکتاتور آسان باشد
شاید بشود بدون دموکراسی نفس کشید
و به انقلاب فکر نکرد
بگذاریم فریبمان بدهند و
برویم توی صندوقهایشان
مشروعیت انبار کنیم
اما به قلبم نمی توانم بگویم
احمق دوست نداشته باش
نه! نه!
من دوستت دارم
حتی وقتی که نباشی...

+نوشته شده در جمعه بیست و یکم فروردین 1388ساعت2 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

پروفایل

مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت
شب، چرائی گفت و خواب از سرگرفت.
مرغ،وائی کرد،پر بگشود و بست
راه شب نشناخت، در ظلمت نشست.

من همان مرغم،به ظلمت باژگون
نغمه اش وای،آب خوردش جوی خون.
دانه اش در دام تزویر فلک
لانه بر گهواره ی جنبان شک.

لانه می جنبد وز او ارکان مرغ،
ژیغ ژیغش می خراشد جان مرغ.

ای خدا! گر شک نبودی در میان
کی چنین تاریک بود این خاکدان؟
گر نه تن زندان تردید آمدی
شب پر از فانوس خورشید آمدی.

من همان مرغم که وای آواز او
سوز ماءیوسان همه از ساز او
او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست
شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،
گاه بالی می زند در قعر آن
گاه وایی می کشد از سوز جان.

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود
لاجرم این بند بر پایش نبود.

وای اگر تابد به زندان بان ریش
آفتاب عشقی از محبوس خویش.

من همان مرغم، نه افزونم نه کم.
قایقی سرگشته بر دریای غم:
گر امیدم پیش راند یک نفس
روح دریایم کشاند بازپس.

گر امیدم وانهد با خویشتن
مدفن دریای بی پایان و ، من!
ورنه خود بازم نهد دریای پیر
گو بیا، امید! و پاروئی بگیر!

خود نه از امید رستم نی زغم
وین میان خوش دست و پایی می زنم.

من همان مرغم که پر بگشود و بست
ره ز شب نشناخت،در ظلمت نشست.
نه ش غم جان است و نه ش پروای نام
می زند وایی به ظلمت، والسلام.

"شاملو"

پ.ن ۱:خیلی وقت بود این توضیحات پروفایل مدیر !!!!وبلاگ منو مشغول کرده بود ،تا اینکه پیداش کردم!من همان مرغم نه افزونم نه کم!

پ.ن ۲:من شعر رو نمیگم شعر منو میگه!!

پ.ن ۳:و برای واقعیت این روزها :بهار امد نبود اما حیاتی ،در این ویران سرای محنت اور،بهار امد دریغا از نشاطی،که شمع افروزد و بگشایدش در.

در سلول من گلي روييده است

در گوشه اي تنها ديدمش

مانند يك موم

زميني سفت را

سيمان و سنگ را

شكافته بود

ممنوعيت معنايي نداشت

هيچ پرنده اي در آن لانه نداشت

هيچ قطره باراني پر پرش نمي كرد

اين چنين زاده شده بود

اين چنين بدون كمك كسي

سلول با او ديگر زندان نيست

باغي است

باغي با يك گل تنهاي تنها

"كارلوس گو آراموس"

+نوشته شده در دوشنبه سوم فروردین 1388ساعت0 قبل از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان