تبليغاتX
اسیر خاک

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

در آوار خونين گرگ و ميش

ديگرگونه مردی آنک،

که خاک را سبز می خواست

و عشق را شايسته ی زيباترين زنان

که اين اش

              به نظر

هديتّی نه چندان کم بها بود

که خاک و سنگ را بشايد.

چه مردی! چه مردی!

                           که می گفت

قلب را شايسته تر آن

که به هفت شمشير عشق

                                   در خون نشيند

و گلو را بايسته تر آن

که زيبا ترين نام ها را

                            بگويد.

و شير آهن کوه مردی از اين گونه عاشق

ميدان خونين سرنوشت

به پاشنه آشيل

                    در نوشت.

روئينه تنی

              که راز مرگش

اندوه عشق و

غم تنهائی بود.

 

« ـ آه، اسفنديار مغموم !

تو را آن به که چشم

فرو پوشيده باشی!»

 

« ـ آيا نه

             يکی نه

                        بسنده بود

که سرنوشت مرا بسازد ؟

 

من

تنها فرياد زدم

               نه!

من از

      فرو رفتن

              تن زدم.

صدائی بودم من

شکلی ميان اشکال

و معنائی يافتم.

من بودم

و شدم،

نه زان گونه که غنچه ئی،گلی

يا ريشه ئی،که جوانه ئی

يا يکی دانه،که جنگلی

راست بدان گونه

که عامی مردی

           شهيدی؛

تا آسمان براو نماز برد.

 

من بی نوا بنده گکی سر به راه

                                       نبودم

و راه بهشت مينوی من

بز رو طوع و خاک ساری

                            نبود:

مرا ديگر گونه خدائی می بايست

شايسته آفرينه ئی

که نواله ی ناگزير را

                      گردن

                           کج نمی کند.

و خدائی

ديگر گونه

آفريدم»

 

دريغا شير آهن کوه مردا

                               که تو بودی،

و کوه وار

پيش از آنکه به خاک افتی

نستوه و استوار

                    مرده بودی.

اما نه خدا و نه شيطان

سرنوشت تو را

                   بتی رقم زد

     که ديگران

                 می پرستيدند.

      بتی که

               ديگران اش

                             می پرستيدند.

 

"سرود ابراهیم در اتش اثر جاودانی احمد شاملو"

 

+نوشته شده در شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت2 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

یاد دارم یک غروب سرد، سرد

میگذشت از کوچه ما دوره گرد

دوره گردم ،کهنه قالی میخرم

دسته دوم ،جنس عالی میخرم

کاسه و ظرف سفالی میخرم

گر نداری، کوزه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه زد

عاقبت اهی کشید،بغضش شکست

اول سال است و نان در سفره نیست

ای خدا!!شکرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوشم برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود...

خواهرم بی روسری بیرون پرید

گفت اقا سفره خالی میخرید؟؟؟؟

 

پی نوشت : تا حالا شده براتون اس ام اس بیاد چشاتون پر از اشک بشه؟؟

 

_هر وقت سر یه سفره رنگین نشستی که پر بود از عذاهای جور واجور و رنگی ،ندونستی که با کدوم غذا شروع به خوردن بکنی، به کسایی فکر کن که هیچی غذایی ندارن تا باهاش شروع کنن....

 

+نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت3 قبل از ظهرتوسط مسعود | |