اسیر خاک

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

فتاده تخته سنگ آن سوی تر٬ انگار کوهی بود.
و ما اين سو نشسته٬ خسته انبوهی.
زن و مرد و جوان و پير٬
همه با يکدگر پيوسته٬ لیک از پای،

و با زنجير .
اگر دل می کشيدت سوی دلخواهی
به سويش می توانستی خزيدن ٬ ليک تا آنجا که رخصت بود ... تا زنجير.

* * *
ندانستيم
ندايی بود در رؤيای خوف و خستگيهامان٬
و يا آوايی از جايی ٬ کجا ؟ هرگز نپرسيديم.
چنين می گفت :
« فتاده تخته سنگ آنسوی٬ وز پیشینیان پیری
بر او رازی نوشته است٬ هر کس طاق هر کس جفت ...»
چنین می گفت چندین بار
صدا؛ و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی
می خفت ...
و ما چیزی نمی گفتیم ،
و ما تا مدتی چیزی نمی گفتبم ...

پس از آن نيز تنها در نگه مان بود اگر گاهي

گروهي شك و پرسش ايستاده بود .

و ديگر سيل و خيل خستگي بود و فراموشي .

و حتي در نگه مان نيز خاموشي .

و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود

* * *
شبی که لعنت از مهتاب می بارید ٬
و پاهامان ورم می کرد و می خارید ٬
يکی از ما که زنجيرش کمی سنگين تر از ما بود ٬
لعنت کرد گوشش را و نالان گفت : « باید رفت »
و ما با خستگی گفتیم : « لعنت بیش بادا
گوشمان را ... چشممان را نیز ٬ باید رفت »
و رفتیم و خزان رفتیم و تا جایی که تخته سنگ آنجا بود.
یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود ٬ بالا رفت ٬ آنگه خواند :
« کسی راز مرا داند
که از این رو به آن رویم بگرداند».
و ما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را
مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم.
و شب شط جلیلی بود پر مهتاب.

* * *
هلا٬ یک... دو... سه... دیگر بار
هلا ٬ یک ٬ دو ٬ سه ٬ دیگر بار .
عرق ریزان٬ عزا٬ دشنام ـ گاهی گریه هم کردیم.
هلا٬ یک٬ دو٬ سه٬ زین سان بارها بسیار.
چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی.
و ما با آشناتر لذتی٬ هم خسته هم خوشحال٬
ز شوق و شور مالامال.

* * *
یکی از ما که زنجیرش سبک تر بود٬
به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.
خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند
و ما بی تاب
لبش را با زبان ، تر کرد ( ما نیز آن چنان کردیم)
و ساکت ماند.
نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.
دوباره خواند ٬ خیره ماند ٬ پنداری زبانش مُرد.
نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری٬ ما خروشیدیم:
-« بخوان!» او همچنان خاموش.
-« برای ما بخوان ! »خیره به ما ساکت نگا می کرد .
پس از لختی
در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد٬
فرود آمد. گرفتيمش كه پنداري كه مي افتاد.

نشانديمش.
به دست ما و خویش لعنت کرد.
-«چه خواندی ٬ هان؟ »
مکید آب دهانش را و گفت آرام :
-« نوشته بود
همان٬
کسی راز مرا داند٬
که از این رو به آن رویم بگرداند.»

* * *
نشستیم
و
به مهتاب و شب روشن نگه کردیم .
و شب شط علیلی بود.

" مهدی اخوان ثالث"

پی نوشت ۱:شايد جالب باشد كه بدانيد دكتر اسماعيل خوئي به اين شعر اخوان ثالث جواب قشنگي داده و آن نوميدي را به اميدواري فراخوانده:
سنگي است دو رو كه هر دو مي دانيمش
جز هيچ به هيچ رو نمي خوانيمش
شايد كه خطا ز ديده ماست بيا
يك بار دگر نيز بگردانيمش !

پی نوشت ۲:یک شعر زیبا هم از خود استاد خوئی

بد آیینی زسستی های آیین می شود پیدا:

چنان که کفر هم از خامی ی دین می شود پیدا.

توانایی زدانایی نخواهد برد بازی را:

شه شطرنج می ترسد چو فرزین می شود پیدا.

پسایندان آزادی شما ر آبادی و شادی:

بهاران آید و زآنپس گل و نسرین شود پیدا.

چو جا افتاد در بستان بهاران، شاه تردستان،

از او، هر سو، نگاری با هزار آذین شود پیدا.

نهان پیوند آزادی و آبادی در این باشد

که هر چه بیشتر آن شد پدید، این می شود پیدا.

تناورتر درختان را کند بُن ژرف تر در خاک:

که یعنی استواری ها زپایین می شود پیدا.

نیاموزی چرا ـ ای من! ـ زچندین بر زمین خوردن

که گام دومین بعد از نخستین می شود پیدا؟

و گر مصنوع، نظم کارها را بایدت آموخت:

به خط فارسی، شین از پس سین می شود پیدا.

سرشت ما تکامل جوست: در چشمان مان، زین رو

نماید خوشتر آنچ آن سوی پرچین می شود پیدا.

به حسرت گوشه ای منشین: خطرگر شو، سفر بگزین،

اگر گم گشته ات در چین و ماچین می شود پیدا.

نیازی نیست ات با گریه ی خاموش و موییدن:

غم دل مرد را در چهر غمگین می شود پیدا.

نه در آیات مُصحف، بل، که در کردار دینداران،

به پایان، هر دروغ و راست دین می شود پیدا.

شهنشیخ، ار دهان بسته است مردم را، نمی داند

که از خشم فروخورده ست اگر کین می شود پیدا.

۸ دسامبر ۲۰۰۷ بیدرکجا، فرودگاه هیثرو:

در انتظار هواپیمای لندن به بروکسل

+نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت11 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان