اسیر خاک

اسیر خاک

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را که بسته راه به من اسمان خالی را

قدرت های ضد خدا - ضد مردم؛ که: آیات خدا را کتمان می کنند وپیامبران

ونیز کسانی را از میان مردم که به عدالت می خوانند؛ می کشند وهمواره

سد راه خدا می شوند ومردم را به ذلت واستضعاف می کشاند وتوده ها را

به جای بندگی و طاعت وپرستش وحمد وستایش خدا ؛ به بندگی و اطاعت

و عبودیت و مداحی وچاپلوسی خویش دعوت می کنند وخود را صاحب و

مالک مردم می خوانند ودر زمین سرکشی می کنند وبر بندگان خدا چیره

دستی می نمایند وبنام روحانیت ؛ مردم را به اطاعت و پرستش و تقلید

کور کورانه خود وا می دارند و در کنار خدا پرستی ؛ رئیس پرستی ؛فرعون

پرستی و روحانی پرستی را رواج می دهند ــــ اینان که قرآن در سه نام کلی

ملا؛مترف وراهب می نامدشان ــــ همیشه در برابر رسالت خدا می ایستند

ومانع تححق عدالت وبیداری وآزادی مردم ورشد ایمان و توحید راستین می شوند

حسین وارث ادم (شریعتی)

+نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت9 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

غزل ناب

برج ویرانم غبار خویش افشان کرده ام
تا به پرواز ایم از خود جسم را جان کرده ام
غنچه ی سربسته ی رازم بهارم در پی است
صد شکفتن گل درون خویش پنهان کرده ام
چون نسیمی در هوای عطر یک نرگس نگاه
فصل ها مجموعه ی گل را پریشان کرده ام
کرده ام طی صد بیابان را به شوق یک جنون
من از این دیوانه بازی ها فراوان کرده ام
بسته ام بر مردمک ها نقشی از تعلیق را
تا هزار ایینه را در خویش حیران کرده ام
حاصلش تکرار من تا بی نهایت بوده است
این تقابل ها که با ایینه چشمان کرده ام
من که با پرهیز یوسف صبر ایوبیم نیست
عذر خواهم را هم آن چاک گریبان کرده ام
چون هوای نوبهاری در خزان خویش هم
با تو گاهی آفتاب و گاه باران کرده ام
                                                       سوزن عشقی که خار غم بر آرد کو که من
                                                       بارها این درد را اینگونه درمان کرده ام
                                                        از تو تنها نه که از یاد تو هم دل کنده ام
                                                       خانه را از پای بست این بار ویران کرده ام

حسین منزوی(از کهربا و کافور)

+نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت4 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

بهجت آباد خاطره سي

اولدوز ساياراق گؤزله ميشم هرگئجه ياري

گئژگلمه ديريار،يئنه اولموش گئجه،ياري

گؤزلرآسيلي،يوخ نه قارالتي،نه ده بيرسَس

باتميش قولاغيم،گؤرنه دؤشورمکده دي داري

بيرقوش «آييغام!»سويليه رک ،گاهدان اييلده ر

گاهدان اونودا يئل دئيه لاي-لاي هوش آپاري

ياتميش هامي،بيرآللاه اوياقدير،داها بيرمن

مندن آشاغي کيمسه يوخ،اوندان دا يوخاري

قورخوم بودي يارگلمه يه،بيردن آچيلا صبح

باغريم ياريلارصبحوم آچيلما سني تاري!

دان اولدوزي ايسته رچيخا،گؤزيالواري چيخما

او چيخماسادا اولدوزومون يوخدي چيخاري

گلمز،تانيرام بختيمي ايندي آغارارصبح

قاش بيله آغارديقجا،داهاباشدا آغاري

عشقين کي قرارينده وفا اولمياجاغميش

بيلمم کي طبيعت نيه قويموش بوقراري؟

سانکي خوروزون سون باني ،خنجردي سوخولدي

سينه مده أورک وارسا،کسيب قيردي داماري

ريشخندله قيرجاندي سحر،سويله دي:دورما!

جان قورخوسي وارعشقين،اوتوزدون بوقماري

اولدوم قره گون،آيريلالي اوساري تئلدن

بونجا قره گونلردي ايدن رنگيمي ساري

ازبس مني ياپراق کيمي هجرانلا سارالديب

باخسان أوزونه سانکي قيزيل گولدي ،قيزاري

گوز ياشلاري هريئردن آخارسا مني، توشلار

دريايه باخاربللي دي،چايلارين آخاري

محراب شفقده ئوزومي سجده ده گوردوم

قان ايچره غميم يوخ،أوزوم اولسون سنه ساري

عشقي واريدي«شهريار»ين گللي-چيچکلي

افسوس قرا یئل اسدی ،خزان اولدي بهاري

استاد شهریار

+نوشته شده در سه شنبه سی ام مرداد 1386ساعت9 بعد از ظهرتوسط | |

دو راهی

وقتی بخوای فقط برای خودت باشی ... تنها باشی..
وقتی بخوای فقط با صفرها باشی..
عمر تو مثل یک خط منحنی روی خودت دور می زنه ..
مثل صفر.. باز از آخر میرسی به اول! می مونی .. می گندی ..
مثل مرداب مثل حوض .. بسته میشی..مثل دایره .. مثل "صفر"!
اما اگر جلوی "یک" بنشینی ...!!
اگر بخوای فقط برای "یک" باشی..
از پوچی . از تنهایی دربیایی .. همنشین " یک" بشی ...!
باید برای دیگران زندگی کنی

یک جلوش بی نهایت صفرها (شریعتی)

+نوشته شده در سه شنبه سی ام مرداد 1386ساعت2 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

عظمت دوست داشتن

من يک شب را سراسر با درد معبود بودن و رنج محروم ماندن از پرستش به سر نتوانم برد.
خدايا !تو در آن بالا بر قله بلند الوهيتت ،تنها چه می کنی؟
ابديت را بی نيازمندی ،بی چشم به راهی ،بی اميد چگونه به پايان خواهی برد؟
چگونه هستی و نمی پرستی؟
چگونه می توانم باور کنم که تو نمی داني که پرستش در قلب کوچک من ،پرستنده خاکی و محتاج تو ،از همه آفرينش تو بزرگ تر است،خوب تر است،عزيزتر است؟
چگونه نمی دانی که معبوديت از عبوديت بهتر است؟
نمی داني که ما از تو خوشبخت تريم ؟
ای خدای بزرگ ! تو که برهر کاری توانايی! چرا کسی را بری آنکه بدو عشق بورزی ،بپرستی،بر دامنش به نياز چنگ زنی ،غرورت را بر قامت بلندش بشکنی ،برايش باشی ،نمی آفرينی؟
ای تو که بر هر کاری توانايي، ای قادر متعال!
چرا چنين نمی کنی؟
مگر غرورها را برای آن نمی پروريم تا بر سر راه مسافری که چشم براه آمدنش هستيم،قربانی کنيم؟
خدايا! تو از چشم براه کسی بودن نيز محرومی!؟

+نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386ساعت10 بعد از ظهرتوسط مسعود | |

About

زمذهب ها گزيدم طرفه دينی
يقين درشک وشک درهريقينی

سلام
هدفم از خط خطی کردن این صفحات در وهله ی اول مصداق عینی نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد اوردن.و ثانیا نیاز به نوشتن که گاه نیاز زاده ی فقر نیست که زاده ی نقص نیست بلکه زاده ی کمال است و اقتضای غنی.دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندانیان معانی را که در درون طغیان میکنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند ازاد کند.اما برای کدام مخاطب؟ شاید مخاطب من همین در و دیوار این خانه ی خیالی باشد و شاید انسان هائی (که اگه نسلشون منقرض نشده باشه) که بزرگترین دردشان، درد بودن است!! نمیدانم شاید هیچ کدام و بدون مخاطب، و تنها مخاطبم تنهائی و سکوت باشد

و تو ای زندانی قفست ویران باد
نفست گرم برای فریاد
که نپندارد خصم
مرد ازاده ی افتاده به بند
سر سازش دارد
دل قوی دار رفیق
که فرو می ریزد
کاخ پوشالی استبدادی
و بر این ویرانه
و همه زندانهاش
کاخ آزادی ایران
بر پا می گردد
گرچه فریاد گلو گیر شده است
لیک
باد ها شعله وزند
و نفس ها همه تفت
و بدان هم زنجیر
کاین همه
مژده ی رستاخیز است

هیچ اتفاقی در زندگی بزرگ نیست، وقتی که من می توانم بزرگترین اتفاق زندگی خودم باشم

خواهم که فریادی کشم از دست این جلادها
این حاکمان کینه جو، وین دیو خو، شیادها
از جور این آدمکشان، وز کین این نامردمان
برآسمان باید رسد، از توده ها، فریادها
با اینهمه بیدادها، دانم که آخر، بگسلد
با قدرت زحمتکشان، زنجیر استبدادها

ترجيح مي دهم طوري زندگي کنم که گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم که نيست ، تااينکه طوري زندگي کنم که انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم که هست

از طبیعت بطلب شاخه گلی را که به دستت نرسد از یاری
گر کسی نیست به او تکیه کنی، تکیه کن بر تنه دیواری
درد اگر سینه شکافت نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر اب کند آتش غم
اب شو اه مگو

ذهن احمق مانند مردمک چشم است:هرچه نوربیشتری به آن بتابانید تنگ تر می شود

ادیان و مذاهب، علت اساسی جنگها و مخالفت با اندیشه های فلسفی و تحقیقات علمی هستند. کتابهایی که به نام مقدس آسمانی معروف اند، کتب خالی از ارزش و اعتباراند و آثار کسانی از قدما مانند افلاطون و ارسطو و سقراط خدمت مهم تر و مفیدتری به بشر کرده است

چه قدر حقيرند مردماني که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ي دوست نداشتن ، نه لياقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند

و زندگی

ندای مرموز و شورانگیزی که شمع و پروانه را به هم می خواند و نمی شود . با خویشاوندی این دو بیگانه است.جهان خانه ی این دو نیست.و از این است که سرنوشت عشقی که با مردم این اقلیم ناساز است جز سوختن پروانه و گداختن شمع نیست.یکی خاکستر میشود و دیگری اشک و پایان